Dilara Karataş
21 آگوست 2026•بهروزرسانی: 21 آگوست 2026
آنکارا / خبرگزاری آنادولو
ادامه تنشها بین ایالات متحده آمریکا و ایران، بسته شدن تنگه هرمز و سرگردانی بیش از 1500 کشتی را در خلیج به همراه آورده است. موجودات دریایی که روی بدنه این کشتیها جمع میشوند، میتوانند پس از از سرگیری کشتیرانی به نقاط مختلف جهان منتقل شوند و یک اثر «گسترشدهنده آلودگی بیولوژیکی» جهانی ایجاد کنند.
در مطالعهای که در مجله «تهاجمهای بیولوژیکی» منتشر شده است، تأکید میکند که رسوبات زیستی، متشکل از میکروارگانیسمهای دریایی، جلبکها و بیمهرگان، به سرعت روی بدنه کشتیهایی که برای مدت طولانی ثابت میمانند، ایجاد میشوند.
طبق این تحقیق، بسته شدن تنگه هرمز در 28 فوریه بیش از 1500 کشتی تجاری بزرگ را در خلیج و دریای عمان بلاتکلیف گذاشت. دوره انتظار طولانی برای این کشتیها منجر به استعمار موجودات دریایی توسط ارگانیسمهای محلی روی بدنه کشتیها و همگرایی جمعیتهای متنوع موجودات دریایی از مناطق جغرافیایی مختلف در همان کشتیها شده است.
پروفسور ماریو تامبوری، نویسنده اصلی این مطالعه از دانشگاه مریلند در ایالات متحده، به خبرنگار آنادولو گفت که وضعیت فعلی برخلاف حوادث قبلی مربوط به توقیف کشتیها، «بدترین سناریوی ممکن» را تشکیل میدهد.
تامبوری اظهار داشت که این خطر ناشی از چندین عامل است که به طور همزمان رخ میدهند: «اولاً، تعداد و اندازه کشتیهای متوقف شده، و ثانیاً، این واقعیت که این اتفاق با فصول بهار و تابستان، که دورههای رشد و پرورش موجودات دریایی هستند، همزمان شده است.»
او خاطرنشان کرد که حیات دریایی در این منطقه در برابر شرایط سخت محیطی مانند دما و شوری بالا مقاوم است و این ویژگیها میتواند احتمال تهاجمی شدن این موجودات را در صورت انتقال به مناطق دیگر افزایش دهد.
تامبوری اظهار داشت که مدت زمانی که کشتیها در حالت سکون باقی میمانند از نظر کمیت و تنوع تجمع زیستی بسیار مهم است.
او گفت: هرچه کشتیها در طول دوره رشد و تولید مثل مدت زمان بیشتری در حالت سکون باقی بمانند، تجمع زیستی روی کشتیها گستردهتر و متنوعتر میشود.
این مطالعه نشان میدهد که تجمع بیولوژیکی روی سطوح کشتیهای غرقشده میتواند ظرف تقریباً 10 روز وارد مرحله رشد سریع شود و اگر کشتیها بیش از 18 تا 30 روز بیحرکت بمانند، اقداماتی برای مدیریت تجمع بیولوژیکی ضروری است.
این تحقیق تأکید میکند: کشتیها در خلیج برای مدت بسیار طولانیتری از زمان انتظار معمول خود در بندر بیحرکت میمانند و این امر شرایط مساعدی را برای گونههای مهاجم ایجاد میکند تا روی بدنه کشتیها تکثیر شوند و متعاقباً به مناطق مختلف منتقل شوند.
